Dit is mijn reden.

Ook jonge mensen kunnen een ernstig ongeluk krijgen en te maken krijgen met wilsonbekwaamheid.

Peter
(
28
)

"Doordat ik werk als verpleger in een groot revalidatiecentrum, weet ik helaas erg goed dat er voor sommige patiënten geen herstel meer mogelijk is. Ondanks onze goede zorg en specialisten, blijven sommige patiënten voor altijd verlamd en leren niet meer praten. Het is naar om te zien dat soms ook jonge mensen in zo’n uitzichtloze situatie terecht komen. Het hoort bij mijn werk om patiënten te helpen om te gaan met hun beperkingen, maar er zijn grenzen van wat je van iemand kan vragen. Ik heb vaak gedacht: wanneer zou het voor mijzelf niet meer hoeven?

Toch kwam ik pas in actie toen mijn vriendin en ik een tijdje geleden een auto-ongeluk kregen. We waren onderweg naar de repetitie van de band waarin we allebei spelen, toen een tegenligger op ons inreed. Wonder boven wonder had niemand niets ernstigs, maar de schrik zat er goed in en ik besloot eindelijk actie te ondernemen. 

Ik kwam erachter dat ik mijn wilsverklaringen zelf online kon opstellen bij Voor-Morgen. Het was heel makkelijk om te doen. Ik heb daar mijn euthanasieverklaring opgesteld en mijn niet-behandelverklaring. Mocht ik zelf ooit wilsonbekwaam worden en uitzichtloos en onomkeerbaar lijden, dan weten mijn dierbaren wat ik wil."

Ik heb mijn Digitale Wilsverklaringen opgesteld, omdat ik als Nederlander bepaalde rechten en verantwoordelijkheden heb.

Aisha
(
23
)

"Als student humanistiek heb ik me verdiept in de mogelijkheden van Nederlandse burgers om te beslissen over het eigen leven bij wilsonbekwaamheid. Wij hebben in ons land een grote rechterlijke vrijheid tot zelfbeschikking, zelfs als we onze wil niet meer kenbaar kunnen maken! We moeten daar wél zelf wat voor doen… 

Onze rechten zijn vastgelegd in ‘verdragen’, de Nederlandse grondwet, in specifieke medische wetten en regels. In Europees verdrag voor de rechten van de mens uit 1948 staan de fundamentele rechten en vrijheden van de mens bepaald, zoals het ‘recht op leven’, ‘het recht op vrijheid en veiligheid’, en ‘het recht op vrijheid van gedachten en meningsuiting’.

In de Nederlandse grondwet staat in hoofdstuk 1 dat burgers het recht hebben op de vrijheid om zonder bemoeienis van de overheid te leven. Daaronder vallen ook de vrijheid van meningsuiting en levensovertuiging, vrijheid van kiesrecht en recht op gelijke behandeling. 

De Wet op de geneeskundige behandelovereenkomst regelt de rechten van een patiënt en de verhouding tot de arts. De wet kent de patiënt onvervreemdbare rechten toe, dat wil zeggen: rechten die altijd gelden. Afwijkende afspraken zijn alleen rechtsgeldig als die in het voordeel van de patiënt zijn. Verder kent de WGBO (Wet op de geneeskundige behandelingsovereenkomst) de patiënt rechten toe, die de arts niet heeft. Zo kan een arts niet zomaar een behandelingsovereenkomst beëindigen, terwijl een patiënt dat wel mag.

In mijn scriptie onderzoek ik de Nederlandse omgang met het fenomeen wilsonbekwaamheid, zowel juridisch als cultureel. Omdat mijn ouders een niet-Nederlandse achtergrond hebben, kan ik dit goed vergelijken met de Arabische cultuur, waar het normaal/gebruikelijk is dat families voor elkaar zorgen in geval van ziekte, ongeluk en ouderdom. In Nederland is dat niet zo vanzelfsprekend en daarom is het verstandig een aantal dingen zelf te regelen. Het is hier vooral belangrijk om voor veel dingen je eigen verantwoordelijkheid te nemen. Tijdens mijn onderzoek ontdekte ik dat daar een aantal manieren voor zijn. Bijvoorbeeld door het opstellen van een Digitale Wilsverklaring. Ik vond dat zelf een hele goeie manier en omdat ik door mijn onderzoek doordrongen ben geraakt dat wilsonbekwaamheid iedereen kan overkomen, heb ik zelf ook online mijn Digitale Wilsverklaring opgesteld en een vertegenwoordiger aangewezen. 

Zo weten artsen en familie wat ik wil dat er met mij gebeurt, als ik dat zelf niet meer met de arts of behandelaar kan bespreken."